Kazimierski Park Krajobrazowy


  • Kazimierski Park Krajobrazowy  obejmuje północno-zachodnią część Wyżyny Lubelskiej, część przełomowej Doliny Środkowej Wisły i przyległy do niej fragment Równiny Radomskiej. Różnice wysokości między dnem doliny Wisły a krawędzią płaskowyżu dochodzą do 90 m. Na stromych zboczach przełomu odsłonięte zostały białe, wapienne skały podłoża. Sam płaskowyż pocięty jest gęstą siecią lessowych wąwozów, dochodzących do 30 m głębokości. Szczególną osobliwością geomorfologiczną parku jest wspaniała, 90-metrowej wysokości, niemal pionowa skarpa nadbudowana lessem, wznosząca się ponad ujściem rzeki Chodelki do Wisły, w rejonie wsi Dobre. Skarpa jest objęta szczególną ochroną jako rezerwat przyrody. Kazimierski Park Krajobrazowy jest rejonem występowania wielu źródeł wód powierzchniowych. Najpiękniejsze z nich znajdują się w dnach wąwozów w rejonie wsi Rogów. Najcenniejsze florystycznie są niewielkie fragmenty muraw stepowych, które zachowały się na skarpie w Dobrem, w rejonie Męćmierza, na wzgórzu Albrechtówka, na Górze Trzech Krzyży i na skarpie w rejonie Janowca. Gdzieniegdzie można tam jeszcze spotkać tak rzadkie i ciekawe rośliny jak: wisienka stepowa, zawilec wielkokwiatowy, miłek wiosenny, oman wąskolistny, ostnica włosowata. W świecie zwierząt Kazimierskiego Parku Krajobrazowego na szczególną uwagę zasługują owady stepowe, występujące na skarpie w Dobrem oraz ptaki doliny Wisły. Na jednej z piaszczystotrawiastych wysp wiślanych utworzono rezerwat przyrody chroniący stanowiska lęgowe takich ptaków jak: ostrygojad, rybitwa białoczelna, mewa czarnogłowa, sieweczka obrożna.

  • Rezerwaty przyrody na terenie parku:

    Rezerwat Krowia Wyspa - rezerwat faunistyczny obejmujący wyspę położoną w nurcie rozszerzonego koryta Wisły na 353-354 km. biegu rzeki, w granicach Małopolskiego Przełomu Wisły. Obszar rezerwatu poza wyspą, której powierzchnia wynosi 29,96 ha, obejmuje piaszczyste ławice i pas nurtu rzeki o szerokości 50-120 m., przylegający ze wszystkich stron do wyspy. Całkowita powierzchnia rezerwatu wynosi 62,3 ha. Celem ochrony jest zachowanie stanowisk lęgowych wielu gatunków ptaków wodno - błotnych.  „Krowia Wyspa” użytkowana jest jako pastwisko, prowadzony na niej ekstensywny wypas bydła i koni decyduje o zachowaniu zbiorowisk roślinnych, stanowiących siedliska lęgowe ptaków. Na wyspie gnieżdżą się następujące gatunki ptaków: krzyżówka, cyranka, cyraneczka, płaskonos, ostrygojad, czajka, śmieszka, mewa białogłowa, mewa czarnogłowa, mewa pospolita, rybitwa zwyczajna, rybitwa białoczelna, skowronek polny, pliszka żółta, brzegówka, nurogęś. Poza tymi gatunkami zaobserwowano kilkadziesiąt innych gatunków ptaków, zatrzymujących się tu podczas wiosennych lub jesiennych wędrówek, albo będących gośćmi zimowymi. Spośród gatunków ptaków zasiedlających „Krowią Wyspę” na szczególną uwagę zasługuje ostrygojad. Ptak ten w głębi kraju gnieździ się bardzo rzadko na wyspach śródlądowych – jego stałe lęgowisko w Polsce to wybrzeże Bałtyku. „Krowia Wyspa” jest jedną z nielicznych wysp na obszarze Małopolskiego Przełomu Wisły zasiedloną przez ten gatunek. 


    Rezerwat Skarpa Dobrska położony jest w obrębie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego w gminie Wilków między wsiami Dobre i Podgórz. Skarpa Dobrska jest unikalnym fragmentem krajobrazu wyżynnego Polski, gdzie niezwykle silnie kontrastują ze sobą: rozległa równina - dno Kotliny Chodelskiej,  przełomowy fragment doliny Wisły oraz krawędź Równiny Bełżyckiej o wysokości względnej 90 m. Rezerwat słynie z wąwozów, będących jednymi z najgłębszych tego typu form w Polsce. Ich głębokość dochodzi do 40 metrów. Ochroną objęte są naturalne odsłonięcia skał oraz ciepłolubne murawy kserotermiczne – stanowiące rzadkość nie tylko na Wyżynie Lubelskiej ale i w kraju - z rzadkimi gatunkami roślin. Na szczególną uwagę zasługują: miłek wiosenny, oman wąskolistny, wężymord stepowy, ostnica włosowata, kosatka kielichowata, macierzanka Marschalla i goryczka orzęsiona.

Korzeniowy Dół - niewątpliwie jednym z najbardziej malowniczych wąwozów-głębocznic w Kazimierzu. Strome, często pionowe ściany dochodzą do kilku metrów wysokości, a żółte lessowe zbocza gęsto porasta plątanina korzeni i pni drzew o niezwykłych formach. Po drodze do wąwozu mija się zabytkowe obiekty: willę Berensów (1937), willę Słoneczną z końca XIX w. oraz XVIII-wieczną chałupę Niezabitowskich.
Początek trasy:  ul.Lubelska, długość około 6 km.

  • Norowy Dół  - nazwa wąwozu pochodzi od rodziny Norów lub Nurów, która posiadała te tereny w latach 30-tych XVII w.

powrót

Zapraszamy do Akwarela Cafe

ul. Rynek 6, Lublin
Rezerwacja: 081 534 64 09

Zobacz plan dojazdu »